Back to black van Amy Winehouse

Geschreven op 20 mei 2024 in een groen satijnen jurkje.

Ik zie mijn vier popjes op de bank zitten. Vrolijk kijken ze voor zich uit.

De ene met zwarte haren, daarnaast eentje met lichtblonde haren, daarnaast eentje met mahoniekleur haar en de laatste heeft een soort oranje haar, laat ik dat zongekleurd haar noemen.

Bij het opschrijven van zwarte haren, denk ik aan de film over het leven van Amy Winehouse.

Ik vond het een mooie, geslaagde film met prachtige muziek.

Een mooi gezicht, prachtig lang zwart haar en oogverblindende zwarte eyeliner.

Normaliter gebruik ik ook eyeliner, maar niet zo opzichtig als zij.

De mijne is van Chanel (m’n lievelingsmerk) in blauw.

Ik ga een zwarte zeker proberen!

In de film wordt haar verlangen zichtbaar. Zo nu en dan wordt zij erin aangeraakt, alleen haar leven op dat moment laat het nog niet toe. Ze droomt van 6 kinderen.

Haar leven verloopt niet over rozen. Van elke ingrijpende, haar hart rakende, gebeurtenis, laat ze een tattoo zetten.

Ze zingt de sterren van de hemel.

Na elke tegenslag, klimt ze weer omhoog.

Haar leven, zoals elk leven, is niet alleen maar leuk.

Het leven is kunst, schrijf ik regelmatig.

Alles verandert en mijns inziens gaat het erom in welke mate een mens in staat is mee te deinen.

Zoals de takken aan bomen tijdens een storm heen en weer bewegen, zo worden wij, als mens, uitgenodigd dit ook te doen.

Er altijd opnieuw het beste van te maken.

Mooie herinneringen koesteren en vooral weer op te staan en te kijken naar hoe je je leven in deze nieuwe vorm weer voor jezelf leuk maakt.

Leef, zing en dans en doe vooral dingen waar jij blij van wordt!

🙏🏻