Een dun lijntje

Waar ligt de grens tussen vriendschap en een relatie?
Is het dán wanneer je openlijk ervoor uitkomt dat je met de ander aan een ‘toekomst samen’ denkt?
Dat je lief en leed deelt en/of wilt delen?
Wordt dat diep gevoeld?

Begint een relatie daar waar er irritaties optreden?
Wanneer ga je over dat lijntje heen?

Zit je ongemerkt in het paradijs of lijkt het meer op een moeras?
En hoe gaan beide partners hiermee om?
De mannen en vrouwen die uitreiken naar een nieuwe of andere partner hebben meestal al eerdere ervaringen. Logisch. Herinneringen aan vroeger tijden. Kinderen uit die relatie.

Zodra je merkt dat je voorzichtig opnieuw openstaat voor een partner en je voelt dat je klaar bent of bijna klaar, voor een nieuw avontuur.
Ik heb het hier niet over een avontuurtje, want dat is iets geheel anders.

Uitgaan van dezelfde intentie begint bij het begin.
Een ‘vooraf’ periode;
Een ontmoeting;
Een uitstapje;
Knuffelen;
Bij elkaar slapen;
(Veel) bellen of videochatten of whatsappen, hoewel het advies is daar voorzichtig mee om te gaan.
Vaak worden berichtjes toch wel anders geïnterpreteerd dan bedoeld wordt. Er is geen beleving van elkaar, we zien niemand en de woorden kunnen koud aanvoelen.
Er ontstaan soms irritaties in het minst gunstige geval.
Al beter is bellen; nu horen we elkaars stem en dat geeft meer ‘informatie’.
Uitstapjes bedenken;
uitgenodigd worden;
genieten op allerlei vlak voelt fijn;
Snel merk je dat iets wel of niet iets zal worden. Uitzonderingen daargelaten.

Hoe meer we bellen en elkaar zien hoe vertrouwder het wordt, althans zo kan het lijken.
We vragen naar elkaars werk; delen stukjes over ons leven; of ervaringen;
zijn soms moe of geïrriteerd;
Natuurlijk kan dat er zijn.

We zijn mens en hebben we nu eigenlijk een relatie?
Moet dat worden uitgesproken of glijden we erin zoals het aanschouwen van de golven in de zee?

Zitten we erin? Blijven we boven water of gaan we kopje onder?

En dan komt het erop aan:
‘van hoeveel krediet is er sprake”.
Soms is er 0 (nul).
Vaak is het dan gelijk over.
Is het level hoger, kunnen we meer absorberen en laten we de ander even.
Zodra het uitnodigt om er over te praten met elkaar, lijkt het me echt serieus.
Dat is relatiewerk.
De ene is de andere niet en reageert op zijn of haar eigenzinnige manier. Kunnen we het gesprek gaande houden?
Kunnen we de irritatie met elkaar analyseren? Evalueren?
Kunnen we zeggen ‘ik begrijp je’? Zonder het eens te zijn met elkaar?
Mag het er zijn?

Dat is subliem.
Kunnen we de ander in zijn/haar proces laten zonder er bij ‘in’ te springen?

Persoonlijk bewaar ik dat voor het bad. Daarbij wat weelderig schuim met een dennenluchtje en een massage indien gewenst.

We spoelen het niet door het doucheputje, maar we smeren het uit.
Daar staan we en
Daar liggen we.

En zo laten we alles er zijn.

Wat vindt u ervan?