Over veronderstellen, insinueren, aannemen, invullen… en Energie

(Geschreven februari 2019)

Ik heb ervaren dat, toen ik laatst met iemand omging, het al snel vertrouwd werd.

Enerzijds beschouw ik dat als compliment, maar anderzijds kan het dan ook lastig worden.

Door het vertrouwde gevoel en de daarbij komende intimiteit, heb ik ondervonden, dat er al snel uitspraken ontstonden als, ik ken jou beter dan jijzelf.

Oei.

Daarmee ben ik het niet eens.

Zo’n uitspraak is ronduit jammer.

Wat maakt nou, dat de ander dat veronderstelt?

Op basis waarvan?

Daarmee ontneem je, mijns inziens, de ander iets wezenlijks.

Tegelijk wordt de ander een soort van ontkend.

Ergens voel ik daar een enorm verlangen onder huizen. Niet bij mij.

Een behoefte om zo dicht in de ander te kruipen, zonder te beseffen dat de ander op zo’n manier bijna van zijn of haar identiteit beroofd wordt.

En dat vind ik nogal kwalijk. Het ging heel geleidelijk.

Ieder is verantwoordelijk voor zichzelf en laten we ervan uitgaan dat een ieder zichzelf het allerbeste kent. Althans dat hoop ik.

Van zo’n houding ben ik geschrokken. En die actie leverde ook een reactie op.

Namelijk die van een glazen bol. Zo helderziend wij beiden werden, want op een bepaalde manier kopieerden wij elkaars gedrag.

Ik dacht dat ik zag wat er aan de hand was.

Achter m’n glazen bol gezeten, keek ik naar de stand van de schitteringen in het glas.

Het licht verraadt een patroon;

De vakjes vul ik in.

Uiteraard, want voor mij is het zo.

Veronderstellen?

Welnee het is zo.

Snap je dat niet?

Het begon op het moment dat de visser aan het hengelen was.

Al snel was ik verstrikt geraakt in de lijn.

En dat was heel prettig, al lijkt het woord ‘verstrikt’ niet heel positief.

Een zekere mysterieuze positieve spanning was er tussen de visser en mij.

Ik was zijn vis.

Het voelde zo comfortabel.

Ik voelde me als een regenboogvis met allemaal prachtig gekleurde schubjes.

Ik maakte kennis met de visser en ik was verrast.

Hij ook trouwens.

Ontzettend verrast.

Vanaf dat moment waren er onzichtbare draadjes tussen ons ontstaan. We zagen elkaar niet vaak, maar toch waren wij verbonden. Afstand maakte ook niet uit.

Evenals de vele onhandige berichten via whatsapp. Of we nou ‘ruzie’ maakten of niet, de verbondenheid bleef.

Hij was helemaal idolaat van mij.

Prachtig toch!

Met Nieuwjaar waren we in Amsterdam. Iets later ergens anders.

Totdat ik ineens iets anders in mijn bol zag…

De visser vist nu in andere vijvers.

Ik hoor of zie hem niet meer.

Tevens is er iets met de verbinding.

Hij is plots op een andere frequentie gegaan, merk ik.

Zonder iets te zeggen.

Ik kan hem niet bereiken.

De energie tussen ons lijkt verdwenen.

Is het glas van mijn bol aan vervanging toe?

Volgens mij niet.

Trouwens, dat glas is niet te koop.

Het voelt niet fijn.

Ik heb heimwee naar toen, naar de plannen die we maakten. Alle dingen die we zouden gaan doen.

Het lijkt wel alsof we toch een relatie hadden.

Een echte verbinding in de onzichtbaarheid.

Het was licht, nu is het donker.

God sta me bij.

Ik laat de visser vrij