Purple Stories

Ik kijk naar de verwijderde items in mijn mailbox. Ik zie een meeting over een samenwerking tussen twee bedrijven en een afspraak voor een diner met z’n allen.

Het is geweest en het staat me bij.

Hoe snel gaat alles voorbij?

In de tussentijd ben ik druk met van alles en nog wat.

Werken in een fulltime baan, vele consulten, mee naar het nieuwe paard van m’n dochter, de reis volgen van m’n oudste in Andorra, een circuit vol motoren in offroad stijl en de reis van m’n jongste in Thailand.

En wat ik daarnaast doe?

Meewerken in de praktijk, al m’n planten verzorgen en m’n boekje vormgeven.

Intussen een lijst gemaakt ‘wat mee te nemen’ op vakantie?

Toch nog even een nieuwe handtas kopen of niet?

De orchidee staat mooi in bloei. Ik heb deze plant een keer verpieterd meegekregen; ze waren ervan overtuigd, dat hij, of is het een zij, dood was.

Natuurlijk niet.

Voor mij is het altijd een uitnodiging om te kijken of er nog iets op te pimpen is. Wat leuk dat hij nu weer aan het stralen is.

Ik schenk een glas heerlijke rode wijn in, gekregen van mijn jongste lieve schat. Ik smeer nog een paar stokbroodjes met Boursin.

Het is vrijdagavond, het weekend staat voor de deur.

Ik heb van alles te doen. Hier opruimen, een kast versjouwen, die ik binnenkort verschillende kleuren wil geven, d.w.z. elk laadje een andere kleur. Misschien berg ik m’n vele kralen daarin op. Eindelijk weer een doek beschilderen. Ik weet nog niet wat, dat laat ik graag aan het moment over.

Wassen. Strijken. De kat behandelen met druppels. Morgen afspraken. Een Franse film kijken. Administratie. Langs de kringloop?

Scapino voor slippers met glitters?

Enfin, nu al te veel om op te noemen.

De meeting en het etentje staan me nog goed bij. Het is relatief kort geleden en toch zijn er al zoveel dingen na gekomen. Allerlei mensen ontmoet.

Waar blijft de tijd?

Wat kan ik doen?

Het antwoord is, alle momenten bewust beleven. De dingen nemen zoals ze komen. En… keuzes maken. Waar word ik blij van?

Dingen die me niet blij maken, zeg ik gedag. Mijn tijd en energie zijn kostbaar en me heel dierbaar.

Hoe is dat voor jou?

In mijn boekje staat:

‘Verstopt verdriet, wil gevonden worden’

Laatst had ik een gesprek met iemand, die de eerste stap tot herstel heeft gezet. Een afspraak gemaakt.

Op een gegeven moment, zei ik

‘Verstopt verdriet wil gevonden worden’.

Het maakt niet uit hoe lang iets al verborgen is, ineens kan er een moment komen, dat je weet: nu is het tijd. Er is iets dat naar het licht wil komen. Ieder mens bepaalt zelf welk stukje dat is. Iets heeft lang genoeg verstopt gezeten en nu is het tijd om voorzichtig in het licht te worden gezet.

Helemaal op eigen tempo, met volledig respect en vertrouwen dat het wordt geweten wat het nodig heeft om gezien te worden, meegenomen te worden, te worden verzorgd en misschien wel een stukje te worden geheeld.

Om op zo’n manier weer een lichtpuntje te kunnen gaan ontdekken 🙏🏻❤️

http://www.claudiavantooren.nl

Wat gebeurt er met een vis op het droge?

In de zomer zal haar huid verbranden en daarna vervelt ze.

Haar mooie gladde huid verandert dan in zichtbare droge schubben.

In ieder geval niet zoals de mooiste vis van de zee…

Een boek over een vis met gekleurde schubben. De vis zwemt rond met haar prachtige schubben en de andere vissen kijken jaloers naar haar.

Later geeft deze vis een gekleurd schubje aan een andere vis en als ze ziet hoe blij en trots de andere vis rondzwemt, doet dat haar zo goed dat ze veel meer schubjes weggeeft. De vis ziet de dankbaarheid van de andere vissen, het maakt de vis blij en eigenlijk nog mooier dan ze al was.

Zo aanschouwt ze een prachtige zee.

Hevig verbrand ligt ze eenzaam op het strand en ze vraagt zich af wat ze te doen heeft.

Spartelen lukt bijna niet meer.

Niemand kijkt naar haar om, althans ze ziet het niet.

Haar huid droogt uit en over haar hele lichaam ontstaan velletjes.

Het oogwit van haar ogen is rood en lijkt ook verbrand.

Ze is zich niet bewust van de visser die gedichten over haar of voor haar schrijft of over haar droomt.

Over haar?

Zijn ogen kijken niet alleen, maar zien ook.

Zij ziet niks (meer).

Ze vervelt op het droge.

Rob de Nijs zingt

‘en zij moet achteraan in het donker blijven staan, zoals het hoort…’

En daar staat ze of ligt op het stille zand.

Een boodschap van het leven

Ontvang je zomaar ineens even

in een fractie van een moment

waar je dan ook bent

een ingeving, een gedachte,

een lach, een groet

Ineens voel je wat het doet

en zie je hoe het moet

De vis kronkelt richting de zee

en zwemt met de andere vissen mee

De vrouw in het donker stapt naar het licht

en doet de duistere deur achter zich dicht.

De wolken, grijs en wollig, vliegen voorbij.

Ik voel lichte spetters terwijl ik snel, nog net voor vijven, naar ICI Paris loop.

In de hoop dat ze zijn favoriete merk hebben, loop ik de winkel in. Links achterin zie ik de chique letters. Ik ga voor een douchegel, want ik weet dat deze ontbreekt in zijn collectie.

Er staat er precies 1.

Die staat daar dus op mij te wachten!

Het doosje wordt met aandacht ingepakt en in klein tasje gezet.

Erbovenop komt een soort dun papier in zwart en de hengsels worden verbonden met goudkleurig lint.

Prachtig.

Dit ga ik binnenkort geven.

Omdat ik hem lief vind.

En omdat hij een fantastische vader is.

Vandaag was gedeeltelijk een werkdag voor mij. Er stonden diverse afspraken/gesprekken gepland betreffende ingrijpende gebeurtenissen in het leven. Vormen van ernstig verlies zonder gebruiksaanwijzing.

Hoe doet een mens dat? Het is de eerste keer dat jouw man, vrouw, vader, moeder of broer overlijdt of ziek wordt.

Hoe ga je in hemelsnaam verder???

Daarover wordt gesproken met liefdevolle aandacht.

Soms zijn situaties van heel kort geleden, maar ook vaak reizen deze verliezen al lang mee met mensen en worden ze zichtbaar bij een andere ingrijpende gebeurtenis. Dan steekt ‘het’ de kop op en wil ‘het’ eindelijk gezien worden.

Een betekenisvolle dag.

Intussen is de zon gaan schijnen en zorgt voor een andere belichting.

Het vele onkruid is hoog en schittert.

Dit vraagt om een heel andere verzorging en organisatie.

Enfin, dit laat ik wachten tot een ander actie moment, het liefst met hulptroepen, het loopt niet weg.

Zijn wij ons daarvan wel bewust?

Ik vraag het me af.

Als mens zijn en blijven we druk met onze dagelijkse beslommeringen. Logisch.

Maar daarbij gaan wij soms voorbij aan kwesties die echt onze aandacht behoeven.

Onbewust misschien zijn we soms ietwat blind geworden.

Alles reilt en zeilt, maar is dat echt zo?

Zien wij onze medemens echt?

Kijk eens om je heen.

En onszelf?

Waarom doen we zoals we doen?

Iedereen heeft zijn of haar eigen shit.

Een ander kan en mag niet oordelen daarover. Het gaat vaak om patronen, familiesystemen waar mensen (ook wij zelf), onbewust, in vast zitten.

Ook onvervulde verlangens.

Er is leed.

Dat zie je niet aan de buitenkant.

Het is onzichtbaar.

Onzichtbare wonden.

Wonden die schreeuwen om verzorging. Onze verzorging, onze aandacht.

Soms kunnen we ogenschijnlijk daadwerkelijk niets doen.

Wat wel kan, is met mededogen kijken. Ook om ons heen.

Blijf niet hangen in overtuigingen! Het gaat niet om ‘gelijk’ hebben of krijgen.

Wees vergevingsgezind.

Ook voor jezelf.

Heb lief.

Dat doet goed.

Daar wordt een mens echt beter van.

Actie betekent in veel gevallen reactie.

Ga eens even zitten met jezelf.

Je hoeft nu even niets.

Volg je ademhaling precies zoals die gaat.

Ontspan je. Loop jezelf eens even na.

Hoe voelt je hoofd? Je nek? Je schouders. Laat ze maar lekker hangen.

Misschien merk je al dat je ademhaling langzamer gaat. Mooi.

Gedachten komen en gaan.

Alles is goed.

Is er op dit moment iets dat aandacht nodig heeft?

Voel je het ergens in je lijf?

Hoe voelt het?

Kan je er een woord aan geven?

Wat heeft het nodig?

Leg je hand er maar op.

Blijf zo nog even met jezelf zitten en zorg voor jouw onzichtbare wond(en).

Doe dit regelmatig

Wees lief voor jezelf

🙏🏻

Ik had dit schilderij nog maar net af en mijn vriendin riep ‘dat is Gini in the bottle’!

Ik wist niet waar zij het over had, maar plotseling herkende en herinnerde zij dit van vele jaren geleden.

In dit sprookje woont Gini in de fles en zij komt bij problemen uit haar fles om hulp te bieden.

Grappig, want in mijn beleving had ik een coltrui geschilderd, maar mijn vriendin zag duidelijk de fles van Gini.

Vanaf dat moment noem ik haar zo.

Gini in the bottle

Op deze dag sta ik stil.

Het is 24 jaar geleden.

Ik herinner me de onwerkelijkheid.

Gedachten komen en gaan.

Er is zoveel te vertellen.

Ik kan nog steeds horen hoe je de telefoon aannam als ik je belde.

Er was nog zoveel te doen.

En toch ben je erbij.

In een andere dimensie.

Ik laat je alles zien.

We drinken koffie met iets lekkers.

We halen ouwe koeien uit de sloot en nieuwe.

We lachen en we huilen.

Precies zoals het leven is.

En zo gaan we verder, zo blijf je erbij.

Mam, ik hou van jou en ik ben blij en dankbaar dat jij mijn moeder bent en dat is voor altijd.

🙏🏻

Ineens ben ik me ervan bewust dat ik in een volkomen andere wereld leef. Het lijkt alsof echt álles anders is. En één van mijn vragen is nu ‘hoe verhoud ik mezelf hiertoe’.

Het antwoord hierop blijf ik u (en mezelf) nog even schuldig. Dit, deze situatie, deze wereld heb ik nog nooit meegemaakt.

Ik kan het dus onmogelijk weten.

Aan anderen vertel ik in een veranderde situatie dat het leven om een andere vorm vraagt. Een soort van ontwaken, sterven en weer geboren worden.

Zoals het was, is en wordt het niet meer. Nu is het de kunst om het leven opnieuw vorm te geven.

Wat wil ik nu ? Dat is best een interessante vraag om te onderzoeken.

En midden in deze toch wel crisis situatie besluiten mijn 3 Mainecoons alleen nog maar buiten te willen bivakkeren. Ze lijken ook een nieuwe vorm te prefereren.

Tot overmaat van ramp heb ik nu ineens andere dieren in huis. Wat wil dit mij zeggen? Waarschijnlijk zijn ze eens uit de vacht van m’n Maincoons gevallen. Eieren komen uit. Raadt u het al?

Dat maakt mijn veranderde wereld nóg veel anders en veel intensiever.

Als ik na m’n werk thuiskom, begroeten ze me. Ze zijn blij dat ik er ben. Ze doen vreugdedansjes; ze springen in het rond.

Dit is geen sprookje. Meestal hoor of lees ik van mijn publiek dat ik een ster ben in sprookjes vertellen.

Ik schenk m’n derde glas Chardonnay in van het huis (even op de fles kijken):

Hamilton Russell Vineyards.

Eigenlijk is het maanden geleden dat ik wijn dronk. Na een prikkelende dag op kantoor doet het me even goed.

Ik zie vele voeten passeren. Soms een enkele, dan weer een groepje.

Het is eenzaam onder de mat. En stoffig.

Ik lig hier al wel een tijdje. Meer dan een jaar om preciezer te zijn. Bijna anderhalf jaar. Ik zie dat het een bekend patroon is. Vroeger, als kind, zag niemand mij. Al ging ik op m’n kop staan. Later dacht ik dat het hoorde om volgzaam te zijn. Dienend. Verzorgend. Achter de schermen. Weer later wachtte ik af en merkte dat ik er niet blij van werd.

Oprechte aandacht kwam niet. Ik moest vechten. Ik verloor omdat ik altijd hoopte en vertrouwde. Tot ik bijna een ons woog.

Na een hele periode van onderzoek en lessen ben ik terug (waarvandaan?).

Iets moois gebeurt, het overkomt je zomaar, lees ik wel eens. Dan denk je: is het echt? Droom ik?

Nu droom ik niet, hoewel na m’n derde glas (aanwezige) wijn?? Welke vorm kies ik voor deze andere wereld waarin ik me bevind? Wat wil ik precies?

In ieder geval onder het tapijt vandaan. Ik heb het vreselijk warm en soms ook vreselijk koud. En er is veel stof.

Ik besef dat ik er zelf iets van mag maken. Of niet natuurlijk. Een ander zal het in ieder geval niet doen.

Onder het stof en de kreukels vandaan, zie ik een mooie vrouw met lange rode haren met veel potentie.

Ik ga me bevrijden omdat ik deze nieuwe andere wereld wil be-tre-den.

Opnieuw mijn wereld (mijn leven) inrichten… Hoe mooi is dat?!

Zo ga ik mijn komende 3 weken vakantie benutten.

Een nieuwe kans…

The hills are alive with the sound of music. With songs they have sung for a thousand years…

The hills fill my heart with the sound of music

My heart wants to sing every song it hears

Luister maar

Geschreven op 20 mei 2024 in een groen satijnen jurkje.

Ik zie mijn vier popjes op de bank zitten. Vrolijk kijken ze voor zich uit.

De ene met zwarte haren, daarnaast eentje met lichtblonde haren, daarnaast eentje met mahoniekleur haar en de laatste heeft een soort oranje haar, laat ik dat zongekleurd haar noemen.

Bij het opschrijven van zwarte haren, denk ik aan de film over het leven van Amy Winehouse.

Ik vond het een mooie, geslaagde film met prachtige muziek.

Een mooi gezicht, prachtig lang zwart haar en oogverblindende zwarte eyeliner.

Normaliter gebruik ik ook eyeliner, maar niet zo opzichtig als zij.

De mijne is van Chanel (m’n lievelingsmerk) in blauw.

Ik ga een zwarte zeker proberen!

In de film wordt haar verlangen zichtbaar. Zo nu en dan wordt zij erin aangeraakt, alleen haar leven op dat moment laat het nog niet toe. Ze droomt van 6 kinderen.

Haar leven verloopt niet over rozen. Van elke ingrijpende, haar hart rakende, gebeurtenis, laat ze een tattoo zetten.

Ze zingt de sterren van de hemel.

Na elke tegenslag, klimt ze weer omhoog.

Haar leven, zoals elk leven, is niet alleen maar leuk.

Het leven is kunst, schrijf ik regelmatig.

Alles verandert en mijns inziens gaat het erom in welke mate een mens in staat is mee te deinen.

Zoals de takken aan bomen tijdens een storm heen en weer bewegen, zo worden wij, als mens, uitgenodigd dit ook te doen.

Er altijd opnieuw het beste van te maken.

Mooie herinneringen koesteren en vooral weer op te staan en te kijken naar hoe je je leven in deze nieuwe vorm weer voor jezelf leuk maakt.

Leef, zing en dans en doe vooral dingen waar jij blij van wordt!

🙏🏻