Purple Stories

Wat gebeurt er met een vis op het droge?

In de zomer zal haar huid verbranden en daarna vervelt ze.

Haar mooie gladde huid verandert dan in zichtbare droge schubben.

In ieder geval niet zoals de mooiste vis van de zee…

Een boek over een vis met gekleurde schubben. De vis zwemt rond met haar prachtige schubben en de andere vissen kijken jaloers naar haar.

Later geeft deze vis een gekleurd schubje aan een andere vis en als ze ziet hoe blij en trots de andere vis rondzwemt, doet dat haar zo goed dat ze veel meer schubjes weggeeft. De vis ziet de dankbaarheid van de andere vissen, het maakt de vis blij en eigenlijk nog mooier dan ze al was.

Zo aanschouwt ze een prachtige zee.

Hevig verbrand ligt ze eenzaam op het strand en ze vraagt zich af wat ze te doen heeft.

Spartelen lukt bijna niet meer.

Niemand kijkt naar haar om, althans ze ziet het niet.

Haar huid droogt uit en over haar hele lichaam ontstaan velletjes.

Het oogwit van haar ogen is rood en lijkt ook verbrand.

Ze is zich niet bewust van de visser die gedichten over haar of voor haar schrijft of over haar droomt.

Over haar?

Zijn ogen kijken niet alleen, maar zien ook.

Zij ziet niks (meer).

Ze vervelt op het droge.

Rob de Nijs zingt

‘en zij moet achteraan in het donker blijven staan, zoals het hoort…’

En daar staat ze of ligt op het stille zand.

Een boodschap van het leven

Ontvang je zomaar ineens even

in een fractie van een moment

waar je dan ook bent

een ingeving, een gedachte,

een lach, een groet

Ineens voel je wat het doet

en zie je hoe het moet

De vis kronkelt richting de zee

en zwemt met de andere vissen mee

De vrouw in het donker stapt naar het licht

en doet de duistere deur achter zich dicht.

De wolken, grijs en wollig, vliegen voorbij.

Ik voel lichte spetters terwijl ik snel, nog net voor vijven, naar ICI Paris loop.

In de hoop dat ze zijn favoriete merk hebben, loop ik de winkel in. Links achterin zie ik de chique letters. Ik ga voor een douchegel, want ik weet dat deze ontbreekt in zijn collectie.

Er staat er precies 1.

Die staat daar dus op mij te wachten!

Het doosje wordt met aandacht ingepakt en in klein tasje gezet.

Erbovenop komt een soort dun papier in zwart en de hengsels worden verbonden met goudkleurig lint.

Prachtig.

Dit ga ik binnenkort geven.

Omdat ik hem lief vind.

En omdat hij een fantastische vader is.

Vandaag was gedeeltelijk een werkdag voor mij. Er stonden diverse afspraken/gesprekken gepland betreffende ingrijpende gebeurtenissen in het leven. Vormen van ernstig verlies zonder gebruiksaanwijzing.

Hoe doet een mens dat? Het is de eerste keer dat jouw man, vrouw, vader, moeder of broer overlijdt of ziek wordt.

Hoe ga je in hemelsnaam verder???

Daarover wordt gesproken met liefdevolle aandacht.

Soms zijn situaties van heel kort geleden, maar ook vaak reizen deze verliezen al lang mee met mensen en worden ze zichtbaar bij een andere ingrijpende gebeurtenis. Dan steekt ‘het’ de kop op en wil ‘het’ eindelijk gezien worden.

Een betekenisvolle dag.

Intussen is de zon gaan schijnen en zorgt voor een andere belichting.

Het vele onkruid is hoog en schittert.

Dit vraagt om een heel andere verzorging en organisatie.

Enfin, dit laat ik wachten tot een ander actie moment, het liefst met hulptroepen, het loopt niet weg.

Zijn wij ons daarvan wel bewust?

Ik vraag het me af.

Als mens zijn en blijven we druk met onze dagelijkse beslommeringen. Logisch.

Maar daarbij gaan wij soms voorbij aan kwesties die echt onze aandacht behoeven.

Onbewust misschien zijn we soms ietwat blind geworden.

Alles reilt en zeilt, maar is dat echt zo?

Zien wij onze medemens echt?

Kijk eens om je heen.

En onszelf?

Waarom doen we zoals we doen?

Iedereen heeft zijn of haar eigen shit.

Een ander kan en mag niet oordelen daarover. Het gaat vaak om patronen, familiesystemen waar mensen (ook wij zelf), onbewust, in vast zitten.

Ook onvervulde verlangens.

Er is leed.

Dat zie je niet aan de buitenkant.

Het is onzichtbaar.

Onzichtbare wonden.

Wonden die schreeuwen om verzorging. Onze verzorging, onze aandacht.

Soms kunnen we ogenschijnlijk daadwerkelijk niets doen.

Wat wel kan, is met mededogen kijken. Ook om ons heen.

Blijf niet hangen in overtuigingen! Het gaat niet om ‘gelijk’ hebben of krijgen.

Wees vergevingsgezind.

Ook voor jezelf.

Heb lief.

Dat doet goed.

Daar wordt een mens echt beter van.

Actie betekent in veel gevallen reactie.

Ga eens even zitten met jezelf.

Je hoeft nu even niets.

Volg je ademhaling precies zoals die gaat.

Ontspan je. Loop jezelf eens even na.

Hoe voelt je hoofd? Je nek? Je schouders. Laat ze maar lekker hangen.

Misschien merk je al dat je ademhaling langzamer gaat. Mooi.

Gedachten komen en gaan.

Alles is goed.

Is er op dit moment iets dat aandacht nodig heeft?

Voel je het ergens in je lijf?

Hoe voelt het?

Kan je er een woord aan geven?

Wat heeft het nodig?

Leg je hand er maar op.

Blijf zo nog even met jezelf zitten en zorg voor jouw onzichtbare wond(en).

Doe dit regelmatig

Wees lief voor jezelf

🙏🏻

Ik had dit schilderij nog maar net af en mijn vriendin riep ‘dat is Gini in the bottle’!

Ik wist niet waar zij het over had, maar plotseling herkende en herinnerde zij dit van vele jaren geleden.

In dit sprookje woont Gini in de fles en zij komt bij problemen uit haar fles om hulp te bieden.

Grappig, want in mijn beleving had ik een coltrui geschilderd, maar mijn vriendin zag duidelijk de fles van Gini.

Vanaf dat moment noem ik haar zo.

Gini in the bottle

Op deze dag sta ik stil.

Het is 24 jaar geleden.

Ik herinner me de onwerkelijkheid.

Gedachten komen en gaan.

Er is zoveel te vertellen.

Ik kan nog steeds horen hoe je de telefoon aannam als ik je belde.

Er was nog zoveel te doen.

En toch ben je erbij.

In een andere dimensie.

Ik laat je alles zien.

We drinken koffie met iets lekkers.

We halen ouwe koeien uit de sloot en nieuwe.

We lachen en we huilen.

Precies zoals het leven is.

En zo gaan we verder, zo blijf je erbij.

Mam, ik hou van jou en ik ben blij en dankbaar dat jij mijn moeder bent en dat is voor altijd.

🙏🏻

Ineens ben ik me ervan bewust dat ik in een volkomen andere wereld leef. Het lijkt alsof echt álles anders is. En één van mijn vragen is nu ‘hoe verhoud ik mezelf hiertoe’.

Het antwoord hierop blijf ik u (en mezelf) nog even schuldig. Dit, deze situatie, deze wereld heb ik nog nooit meegemaakt.

Ik kan het dus onmogelijk weten.

Aan anderen vertel ik in een veranderde situatie dat het leven om een andere vorm vraagt. Een soort van ontwaken, sterven en weer geboren worden.

Zoals het was, is en wordt het niet meer. Nu is het de kunst om het leven opnieuw vorm te geven.

Wat wil ik nu ? Dat is best een interessante vraag om te onderzoeken.

En midden in deze toch wel crisis situatie besluiten mijn 3 Mainecoons alleen nog maar buiten te willen bivakkeren. Ze lijken ook een nieuwe vorm te prefereren.

Tot overmaat van ramp heb ik nu ineens andere dieren in huis. Wat wil dit mij zeggen? Waarschijnlijk zijn ze eens uit de vacht van m’n Maincoons gevallen. Eieren komen uit. Raadt u het al?

Dat maakt mijn veranderde wereld nóg veel anders en veel intensiever.

Als ik na m’n werk thuiskom, begroeten ze me. Ze zijn blij dat ik er ben. Ze doen vreugdedansjes; ze springen in het rond.

Dit is geen sprookje. Meestal hoor of lees ik van mijn publiek dat ik een ster ben in sprookjes vertellen.

Ik schenk m’n derde glas Chardonnay in van het huis (even op de fles kijken):

Hamilton Russell Vineyards.

Eigenlijk is het maanden geleden dat ik wijn dronk. Na een prikkelende dag op kantoor doet het me even goed.

Ik zie vele voeten passeren. Soms een enkele, dan weer een groepje.

Het is eenzaam onder de mat. En stoffig.

Ik lig hier al wel een tijdje. Meer dan een jaar om preciezer te zijn. Bijna anderhalf jaar. Ik zie dat het een bekend patroon is. Vroeger, als kind, zag niemand mij. Al ging ik op m’n kop staan. Later dacht ik dat het hoorde om volgzaam te zijn. Dienend. Verzorgend. Achter de schermen. Weer later wachtte ik af en merkte dat ik er niet blij van werd.

Oprechte aandacht kwam niet. Ik moest vechten. Ik verloor omdat ik altijd hoopte en vertrouwde. Tot ik bijna een ons woog.

Na een hele periode van onderzoek en lessen ben ik terug (waarvandaan?).

Iets moois gebeurt, het overkomt je zomaar, lees ik wel eens. Dan denk je: is het echt? Droom ik?

Nu droom ik niet, hoewel na m’n derde glas (aanwezige) wijn?? Welke vorm kies ik voor deze andere wereld waarin ik me bevind? Wat wil ik precies?

In ieder geval onder het tapijt vandaan. Ik heb het vreselijk warm en soms ook vreselijk koud. En er is veel stof.

Ik besef dat ik er zelf iets van mag maken. Of niet natuurlijk. Een ander zal het in ieder geval niet doen.

Onder het stof en de kreukels vandaan, zie ik een mooie vrouw met lange rode haren met veel potentie.

Ik ga me bevrijden omdat ik deze nieuwe andere wereld wil be-tre-den.

Opnieuw mijn wereld (mijn leven) inrichten… Hoe mooi is dat?!

Zo ga ik mijn komende 3 weken vakantie benutten.

Een nieuwe kans…

The hills are alive with the sound of music. With songs they have sung for a thousand years…

The hills fill my heart with the sound of music

My heart wants to sing every song it hears

Luister maar

Geschreven op 20 mei 2024 in een groen satijnen jurkje.

Ik zie mijn vier popjes op de bank zitten. Vrolijk kijken ze voor zich uit.

De ene met zwarte haren, daarnaast eentje met lichtblonde haren, daarnaast eentje met mahoniekleur haar en de laatste heeft een soort oranje haar, laat ik dat zongekleurd haar noemen.

Bij het opschrijven van zwarte haren, denk ik aan de film over het leven van Amy Winehouse.

Ik vond het een mooie, geslaagde film met prachtige muziek.

Een mooi gezicht, prachtig lang zwart haar en oogverblindende zwarte eyeliner.

Normaliter gebruik ik ook eyeliner, maar niet zo opzichtig als zij.

De mijne is van Chanel (m’n lievelingsmerk) in blauw.

Ik ga een zwarte zeker proberen!

In de film wordt haar verlangen zichtbaar. Zo nu en dan wordt zij erin aangeraakt, alleen haar leven op dat moment laat het nog niet toe. Ze droomt van 6 kinderen.

Haar leven verloopt niet over rozen. Van elke ingrijpende, haar hart rakende, gebeurtenis, laat ze een tattoo zetten.

Ze zingt de sterren van de hemel.

Na elke tegenslag, klimt ze weer omhoog.

Haar leven, zoals elk leven, is niet alleen maar leuk.

Het leven is kunst, schrijf ik regelmatig.

Alles verandert en mijns inziens gaat het erom in welke mate een mens in staat is mee te deinen.

Zoals de takken aan bomen tijdens een storm heen en weer bewegen, zo worden wij, als mens, uitgenodigd dit ook te doen.

Er altijd opnieuw het beste van te maken.

Mooie herinneringen koesteren en vooral weer op te staan en te kijken naar hoe je je leven in deze nieuwe vorm weer voor jezelf leuk maakt.

Leef, zing en dans en doe vooral dingen waar jij blij van wordt!

🙏🏻

Ik ben helemaal verdwaald.

Waar moet ik nu toch zijn?

Ik heb al zóveel gelopen;

van de ene straat naar de andere straat en steeds herken ik iets en denk ik ‘ja, ik heb het gevonden’….. ‘ik ben er’…..

Niets is minder waar.

Dus ik loop verder……

Door weer….. en….. door wind……

Hier moet het toch echt ergens zijn?

Ik zie een bankje en rust uit.

Bepakt en bezakt, zo voel ik me.

Ik aanschouw de voorbijgangers.

Wat een drukte!

Waar gaan al die mensen naar toe?

Weten ze dat allemaal zo goed?

Wat is hún bestemming?

Hebben zij een bestemming?

Een thuis?

Brandt er een open haard?

Is het knus?

Als ik naar de gezichten kijk, zie ik ‘haast’.

Bijna rennen ze.

Van A naar B…..

en…

sommigen van B naar A…

Voor mij lijkt het alsof zij de weg weten.

Ik niet.

Ik voel me in een vreemde stad.

Een kat in een vreemd pakhuis.

Niemand ziet me hier zitten.

Het begint te regenen.

Paraplu’s gaan op.

En de mensen versnellen hun pas.

Komen ze vanaf werk?

Eigenlijk zit ik hier even prima.

Wel ben ik aardig nat geregend.

Een verzopen kat.

De drukte wordt minder.

In de verte, zie ik een grote, lange paal met een bord en pijlen die verschillende wijken aanwijzen.

Jaloezie – boosheid – verdriet – angst – liefde

?????

Zoiets heb ik nog nooit gezien!

Wijken met straten die natuurlijke gevoelens aanduiden.

Het doolhof aan straten lijkt nu ineens heel overzichtelijk te zijn. Daarnet zag ik dat totaal niet.

Kennelijk zijn het allemaal verschillende straten in speciale wijken.

Maar wel heel duidelijk gerangschikt.

Ik ben blij dat ik die grote, lange paal heb opgemerkt met die richtingaanwijzers. Nieuwsgierig geworden, sta ik op en wandel richting de verschillende wijken.

In de straten van jaloezie, ontmoet ik mijn verlangen om andere kanten van mezelf te ontwikkelen.

Anders gezegd:

Het is mogelijk om je eigen verborgen kwaliteiten te ontdekken die je herkent in een ander.

In de straten van boosheid,

leer ik te zeggen ‘nee, dit wil ik niet’

Oftewel:

Het helpt onze grenzen te leren kennen.

Om onszelf te beschermen.

In de straten van verdriet,

heb ik de kans om in het reine te komen met verlies.

Om te helen, wonden genezen.

Onthoud goed:

Tranen spoelen schoon.

In de straten van angst,

is het mogelijk om te leren, om uitdagingen aan te gaan.

Je wordt gewaarschuwd,

Ga je vluchten of vechten?

Hoe maak je het veilig voor jezelf?

In de straten van liefde,

ontvang ik de boodschap dat ik goed genoeg ben, ook al is het niet perfect.

Daar leer je jezelf te accepteren, helemaal zoals je bent.

En te oefenen in liefde geven en liefde ontvangen.

Dit vind ik fantastisch. 

Op deze manier wandelen heb ik nooit gedaan, maar is ontzettend zinvol.

Erken dus alle natuurlijke gevoelens en doe er je voordeel mee.

Al deze gevoelens willen ons iets vertellen.

Loop rustig door al deze verschillende straten in deze verschillende wijken.

Ervaar jouw natuurlijke gevoelens en ga ermee aan de slag.

Neem dit heel serieus.

Wat willen deze natuurlijke gevoelens jou vertellen?

Ik wandel nogmaals door de straten van liefde.

Mezelf accepteren…

Liefde geven…

Liefde ontvangen…

Hoe je ook bent,

je bent precies goed.

Accepteer jezelf met alle verschillende gevoelens.

Heb jezelf lief.

En blijf oefenen!

Meer lezen?

http://www.gevoelenskwartet.nl

(ook bij ons te bestellen)

Waar ligt de grens tussen vriendschap en een relatie?
Is het dán wanneer je openlijk ervoor uitkomt dat je met de ander aan een ‘toekomst samen’ denkt?
Dat je lief en leed deelt en/of wilt delen?
Wordt dat diep gevoeld?

Begint een relatie daar waar er irritaties optreden?
Wanneer ga je over dat lijntje heen?

Zit je ongemerkt in het paradijs of lijkt het meer op een moeras?
En hoe gaan beide partners hiermee om?
De mannen en vrouwen die uitreiken naar een nieuwe of andere partner hebben meestal al eerdere ervaringen. Logisch. Herinneringen aan vroeger tijden. Kinderen uit die relatie.

Zodra je merkt dat je voorzichtig opnieuw openstaat voor een partner en je voelt dat je klaar bent of bijna klaar, voor een nieuw avontuur.
Ik heb het hier niet over een avontuurtje, want dat is iets geheel anders.

Uitgaan van dezelfde intentie begint bij het begin.
Een ‘vooraf’ periode;
Een ontmoeting;
Een uitstapje;
Knuffelen;
Bij elkaar slapen;
(Veel) bellen of videochatten of whatsappen, hoewel het advies is daar voorzichtig mee om te gaan.
Vaak worden berichtjes toch wel anders geïnterpreteerd dan bedoeld wordt. Er is geen beleving van elkaar, we zien niemand en de woorden kunnen koud aanvoelen.
Er ontstaan soms irritaties in het minst gunstige geval.
Al beter is bellen; nu horen we elkaars stem en dat geeft meer ‘informatie’.
Uitstapjes bedenken;
uitgenodigd worden;
genieten op allerlei vlak voelt fijn;
Snel merk je dat iets wel of niet iets zal worden. Uitzonderingen daargelaten.

Hoe meer we bellen en elkaar zien hoe vertrouwder het wordt, althans zo kan het lijken.
We vragen naar elkaars werk; delen stukjes over ons leven; of ervaringen;
zijn soms moe of geïrriteerd;
Natuurlijk kan dat er zijn.

We zijn mens en hebben we nu eigenlijk een relatie?
Moet dat worden uitgesproken of glijden we erin zoals het aanschouwen van de golven in de zee?

Zitten we erin? Blijven we boven water of gaan we kopje onder?

En dan komt het erop aan:
‘van hoeveel krediet is er sprake”.
Soms is er 0 (nul).
Vaak is het dan gelijk over.
Is het level hoger, kunnen we meer absorberen en laten we de ander even.
Zodra het uitnodigt om er over te praten met elkaar, lijkt het me echt serieus.
Dat is relatiewerk.
De ene is de andere niet en reageert op zijn of haar eigenzinnige manier. Kunnen we het gesprek gaande houden?
Kunnen we de irritatie met elkaar analyseren? Evalueren?
Kunnen we zeggen ‘ik begrijp je’? Zonder het eens te zijn met elkaar?
Mag het er zijn?

Dat is subliem.
Kunnen we de ander in zijn/haar proces laten zonder er bij ‘in’ te springen?

Persoonlijk bewaar ik dat voor het bad. Daarbij wat weelderig schuim met een dennenluchtje en een massage indien gewenst.

We spoelen het niet door het doucheputje, maar we smeren het uit.
Daar staan we en
Daar liggen we.

En zo laten we alles er zijn.

Wat vindt u ervan?