Auteur: Purple Stories

Het is ongeveer 45 minuten rijden tot het hotel waar we hebben afgesproken.

Van der Valk om precies te zijn. Een ruime entreehal met allerlei gezellige zitjes.
Uiteraard is er ook een restaurant gedeelte, maar wij beginnen met een kopje koffie. Een cappuccino welteverstaan.

Ik hou daar wel van eerlijk gezegd.
Een ongedwongen sfeer, vriendelijke bediening en lekker neutraal terrein voor een date.
De perfectie locatie.

In het verleden heb ik dat wel eens anders gedaan. De man in kwestie toen, nodigde me uit bij hem thuis.
Uiteraard had ik eerst het een en ander gecheckt en alles leek oké.
In een van m’n eerdere blogs heb ik daarover geschreven. Over zijn rode lederen lounge bank en over de bijzonderheden van die avond.

Enfin.
Nu onze premier rendez-vous.

Ik ben mooi op tijd. Vanmorgen met de nodige aandacht m’n lange haren geverfd en m’n nagels gelakt.
Op de valreep heb ik de avond tevoren nog een nieuw jurkje besteld. Super makkelijk is dat tegenwoordig. Letterlijk een paar drukken op de knoppen en de bode gaat rijden.

Mooi op tijd is m’n fris vrolijk blauw-wit gedessineerde jurkje binnen gekomen en zit als gegoten.
M’n opengewerkte blauwe schoentjes combineren prachtig.
Vandaag nog geluierd in de zon, dus m’n huid heeft een mooie zonnige teint.

Ik ben er klaar voor.

Als ik de entreehal binnenloop, na eerst de ‘Corona’-vragen te hebben beantwoord en m’n handen onder het pompje gedesinfecteerd te hebben, zie ik hem in de verte al staan.

Met een blik van herkenning begroeten wij elkaar.
Wat ziet hij er goed uit!
Zijn kleding past bij de mijne, haha, wat leuk.
Een lichtblauwe pantalon en een donkerblauw, lijkt wel zijde, overhemd met korte mouwen. Hij draagt daarbij een stoer horloge.

We zoeken een gepast tafeltje uit en nemen tegenover elkaar plaats.
De ober komt al snel en we bestellen dus koffie.

Hoe gaat het met je, informeert hij.
Het gaat goed! Ik beschrijf hoe m’n vakantie eruit ziet en de ontzettend drukke periode die eraan vooraf ging.
Over m’n drukke baan en over m’n schriftelijk examen betreffende m’n opleiding psychosociaal therapeut.
En natuurlijk dat ik het gehaald heb.

Belangstellend luistert hij.
Ik vraag hoe het met hem gaat en hoe hij zijn zeilvakantie heeft beleefd.
Een sportief type is het.
Daar kan ik een voorbeeld aan nemen.
Toevallig denk ik de afgelopen dagen na over wat ik op dat gebied zal aanvangen. Ik ben er nog niet uit.

We bestellen een tweede kop koffie. Opnieuw twee cappuccino. Ook bestel ik appeltaart erbij.
Het is gezellig en dit is echt een perfecte locatie om aan te raden.

Herkennen jullie dit?
Waar spreken jullie meestal af?
Ik ben reuze benieuwd.

Hoewel ik laatst schreef over hoe leuk het is om iemand bij van der Valk te ontmoeten, hoorde ik laatst over een wandeldate.

Een wandeldate? Als eerste ontmoeting?
Of beter later?

Ik heb weleens gewandeld met iemand, maar hem kende ik al langer.
Wel deden we toen best een lang stuk.
Het ging me goed af, alleen op het laatst had ik wel zere voeten.

Voor mij was die dag sowieso een heel nieuwe ervaring, want normaliter stap ik in m’n auto en rij van A naar B en verder.

Een date op de Mookerheide lijkt me wel echt heel bijzonder.
Ik hoorde laatst iemand zeggen dat de heide in de komende periode prachtig in bloei staat.

Ergens afspreken bij een bepaald punt op de heide of bij een restaurantje o.i.d., ik vraag me af of die daar op de route zijn.
Ik ben namelijk helemaal niet bekend in die contreien.

En wanneer bloeit die heide nou eigenlijk precies?
Want als ik dat afspreek, wil ik dat eigenlijk wel in de mooiste tijd van bloei.

Het lijkt me ontzettend romantisch om daar doorheen te wandelen met een charmante man.

Heeft iemand suggesties?
Alle tips zijn welkom.

Ik ken de heide alleen maar van de plantjes bij het tuincentrum of de bloemist.

De winterharde variant (Erica of Calluna?) of de siervariant.

En dan nog even kijken naar een romantische man 🙂

Ik ben benieuwd of er nu geen rare tekens in de titel terechtkomen.

Even overweeg ik ‘verifieren’ te schrijven, zonder aankleding, expres fout dus en dan zou ik schrijven dat ik natuurlijk weet dat hier geen ‘accent circonflexe’ op hoort. M’n automaat doet het gelijk goed, ik wacht af hoe de plaatsing geschiedt. Daarom expres de Engelse vertaling erbij.

Deze titel is ontstaan door een mededeling in een e-mail van de redactie van deze club. ‘Je wordt gemist’ staat er. O, word ik gemist? Is dat zo?

Het is zonder meer leuk om te lezen. Dat wil ik graag onderzoeken!

Dus mijn vraag recht op de man of vrouw af: Mis je me?

Stel dat het zo is, wat mis je dan eigenlijk? Als je me niet mist, wil je me dat dan ook even laten weten?

Gewoon even schrijven in een reactie hieronder. En anders ‘gewoon’ ja!

In dat geval is het tijd voor een sprookje dat nooit een sprookje is.

M’n maskers liggen al klaar, ik ga in het weekend even foto’s ervan maken, voor Halloween 🎃 en ik maak er wenskaartjes van!

De ramen staan al weken op kieren als een warm welkom voor allerlei spinnen. De heks komt ook weer uit de kast. Natuurlijk hangen er skeletten voor het raam, evenals neppe pompoenen in de vorm van oranje lampjes,

In de slowcooker brouw ik een drank van allerlei kruidachtige ingrediënten. Opnieuw een trema die misschien verandert in iets vaags. We zullen zien.

Tita tovenaar verbleekt.

Happy Halloween

Op weg naar huis zet ik, na een vermoeiende dag op kantoor, Nouela op in de auto en er ontstaan plotseling allerlei gedachtes, mijmeringen zo je wilt. Thuisgekomen neem ik plaats in mijn tuin om een en ander op te schrijven.  Dit is dus vers van de pers.

Het woord waanzin komt in me op.

Twee van de drie katten komen spontaan bij me zitten, naast m’n kop SMM thee (Spicy Marokko Mint). Een afweging voor mezelf: blijf ik bloggen op deze site of ga ik bedanken voor de eer?

Reden hiervoor kan zijn omdat mijn inspiratie soms hapert. Komt dat nou omdat ik teveel werk en er te weinig tijd is voor ontspanning? Een soort van antwoord verschijnt ook gelijk.

Dit is dus eigenlijk een enorme waarschuwing die o.a. op deze manier aan het licht komt en zich openbaart.

Geen goede reden dus om te stoppen maar een uitnodiging om de oorzaak aan te pakken. Alles waar ‘te’ voor staat is over het algemeen niet oké, toch?   Zijn er uitzonderingen?

Te lekker is toch héél oké?! 

Zijn er nog onderwerpen die nog niet aan bod zijn geweest?

Is het tijd voor iets anders? Waar is die inspiratie bron ?

Mijn gedachten gaan spontaan uit naar een heel oud vergeeld en vergeild boekje van Xaviera Hollander, de titel schiet me niet te binnen, maar het gaat over haar nobele streven om mannen en vrouwen te begeleiden bij problemen op het gebied van energie blokkades. Dat verwoord ik heel netjes vind ik zelf 🙂

Misschien is het gewoon tijd voor een nieuw jasje! Letterlijk en figuurlijk.  Een variatie in de vorm van een condoom met bananen smaak.

In mijn dromen hul ik mezelf in het geluid van de stilte.

Wandelend door smalle straatjes in de duisternis, herken ik m’n vriend.    Ik kom weer met je praten.

Over mijn visioen dat vele zaadjes overal geplant zijn. Ik kan er niet omheen.

We raken het geluid van de stilte aan en in het naakte licht zien we vele mensen praten zonder te praten en horen zonder te luisteren.

Waar zijn de klanken van het leven?

Durf je de stilte te verstoren? Ook al word je dan dwaas genoemd?

Hoor je mijn woorden, om iets te leren? Voel je mijn armen naar jou reiken?

Luister naar het vallen van de regendruppels in de stilte en kijk door je wimpers naar de woorden uit de schitteringen.

Ze brengen een boodschap.

Waanzin betekent o.a. volgens de ‘Van Dale’:

1 krankzinnigheid

2 grote onzin

Of volgens wiktionary:

1. medisch) het lijden aan een geestesstoornis, krankzinnigheid
2. onzin, onmogelijk

En volgens mij betekent het de zin naar wanen.

Het lef om anders te kijken met het risico voor gek verklaard te worden.

Uit ‘Woorden zonder alcohol’

De vis ligt op de weegschaal.

Ze spartelt.

Ze wil helemaal niet worden gewogen.

Niet letterlijk en niet figuurlijk.

Waarom zou iemand dat in hemelsnaam willen?

Voor garantiedoeleinden?

Hoe zwaar wil men dat de vis weegt?

Mag de vis misschien gewoon zijn zoals ze is?

Kan ze zich gewoon, geaccepteerd voelen?

Wil er geweten worden wat voor vlees er in de kuip zit? De kennismakingsfase.

In dit geval een vis in de kuip.

En wat voor één!

Ze is zonder meer veelzijdig.

Onmiskenbaar een zij.

In ieder geval te zien aan haar vrouwelijke vormen.

Zoals ze daar ligt, is ze naakt.

Een van haar behoeftes is te worden beschermd, want hoe stoer ze ook is, soms is ze teer en kwetsbaar.

Haar adonis zal zich enerzijds over haar willen ontfermen en anderzijds zal hij zich op en top vertroeteld voelen.

Vaak is elke dag anders met haar, kortom het is nooit saai.

En zo leren ze elkaar kennen en durven ze steeds iets meer zichzelf te zijn en te laten zien. Ze dansen de tango met de hemel als decor..

Soms is het wel een tikkeltje verwarrend misschien, want wie goed kijkt, ziet niet één, maar twee…

Sterke man die haar aan kan. En andersom ook eigenlijk, beseft ze.

Deze weegschaal moet wel stevig staan.

Hij lijkt solide en zijn schalen zijn als mandjes en houden hem in evenwicht.

Inmiddels heeft hij ze speciaal voor deze vissen bekleed.

Hij heeft haar gevonden en lang bestudeerd. Ze lijkt het, lang geleden door hem gevonden, muiltje te passen.

Droomt hij? Droomt zij?

Door haar mysterieuze verschijning, haar vrouwelijkheid en haar warme, oprechte aandacht voor hem, heeft zijn hart zich een stukje geopend.

Drijvend op groeiend vertrouwen, heeft hij zijn stap gezet.

Het is raak.

Het spartelen maakt plaats voor kronkelen en zo verleidt ze hem opnieuw.

Ze tast af en durft meer en meer zichzelf te zijn.

Assepoester transformeert.

Ook is zij een Prinses op de erwt.

Gaandeweg heeft hij ook de andere prinses leren kennen.

Koesterend als hij is, heeft hij de twee bedjes opgemaakt met vele lagen pluche.

Heerlijk warm en comfortabel is het daar in en door zijn zachte, sterke handen voelt ze zich gedragen.

Als een echte prinses.

En als de mooiste vissen van de zee.

Waar ga ik het nu over hebben?? zal je misschien denken.

Nou, het is zo:

Morgen ben ik jarig!

Ik wil het van de daken schreeuwen.

Hoe geweldig is dat!

Toon Hermans zei altijd al, als je morgen niet ouder bent dan vandaag, ben je dood.

En zó is het.

Ik wil dus het leven vieren, want morgen ben ik jarig.

Ik hang slingers op en ballonnen. En ik bestel een heerlijke verjaardagstaart met een laagje marsepein, speciaal voor mezelf. Met roosjes en met hartjes, heel veel hartjes.

Alles draait altijd om de liefde. Vergeet dat vooral nooit. Als je minstens jezelf lief hebt, straal je liefde uit en dat doet altijd wonderen…

De titel is zomaar een deel van een titel van een show van Karin Bloemen.

In het geheel is die titel

Absobloodylutely bloemiliciously fanfuckingtastic. Van een show uit 2012. Ik weet geeneens of deze hele titel in het vakje past.

Enfin, gewoon even 1 woord omdat ik het belangrijk vind om het accent te leggen op Fantastic.

Misschien is het leven soms even anders, voel je je wat minder goed, heb je het zwaar, probeer dan te focussen op dingen die je (eerder) leuk vond. Ga met je gedachten er naar toe. Draai je favoriete muziek, doe een dans met desnoods een lover in gedachten, lees of luister een boek, waar je even helemaal ‘in’ kan gaan zitten.

Verzamel de positieve vibes.

Karin Bloemen is een van mijn inspiratie bronnen.

Zoals zij er stáát en doet vermoeden dat het is zoals het is, lees acceptatie, natuurlijk wel met show element, daar ben ik me van bewust.

Het gaat om een beleving!

En voor de ene persoon is het zus en voor een ander zo. Prima toch!

Jaren geleden kocht ik zo’n ‘La Bloemen’ jurk! Zo eentje waarin ook mijn buste iets te vertellen had.

Zo sta ik zelfs ook op de foto en ben ik in die jurk over de catwalk gegaan!

Gewoon, helemaal voor mezelf!

Ik heb het gedaan!

Nu hangt de jurk in m’n kast te pronken en ik ben nu al benieuwd wanneer ik er opnieuw in kan stralen.

Het leven is wat je er van maakt.

Hóé kijk je?

Doe je dingen die je echt leuk vindt? Als dat niet zo is, is het tijd voor verandering.

Waar word jij blij van?

Ik kwam laatst een masterclass intuïtief portret schilderen tegen en gelijk wist ik, dat moet ik doen!

En zo gezegd zo gedaan.

Wow ik ben onder de indruk van mijn kunst. Inmiddels heb ik al vele portretten gecreëerd en ik ben super trots. Iemand vroeg me of het te koop is haha! Een mooi onverwacht compliment.

Sta open voor wat dan ook. Kijk naar wat en wie er op je pad komt. Het is misschien speciaal voor jou!

Dus, hou je ogen open, overal en kijk met verwondering.

Morgen ben ik jarig en in gedachten trakteer ik jullie op een stuk heerlijke taart.

Geniet ervan!

◦

(Geschreven 10 maart 2020)

Ik heb net het rolluik geopend en als ik naar buiten kijk, zie ik de zee…

Vlak ervoor is een dorp met vele gekleurde huisjes. Het is al licht geworden, maar als ik het zo zie, slaapt iedereen nog. Andere rolluiken van de typisch gebouwde huizen hier in de straat zijn nog gesloten. Wie weet blijven ze gesloten, want ik heb het vermoeden dat men dat hier zo doet.

Gisterenavond met de auto door het gebied gereden en niemand was te zien. Ook geen lichtjes achter ramen zoals wij daaraan gewend zijn.

Een groepje meeuwen vliegt voorbij op weg naar…?

Hier in de straat op de terrassen van de huizen staan overal gekleurde en voornamelijk grote plantenbakken met allerlei voor mij onbekende bloeiende planten. Het geeft zo’n schattig aanzicht.

Werken van mozaïek hangen aan de buitenmuur, een typisch Portugees gezicht.

Ik ben de enige die wakker en al op is. Het is nu 07.15 uur lokale tijd. Bij jullie is het een uur later.

Om precies 05.55 uur keek ik op m’n telefoon op m’n nachtkastje, maar vond het te vroeg om eruit te gaan.

Goh ineens zomaar een weekje vrij na al dat werken, ik moet er gewoon even aan wennen. Hier om de hoek zit een tentje waar je al vanaf 07.00 uur koffie kan drinken.

Dat bewaar ik voor later.

Het is echt heerlijk om de dag zo te zien beginnen.

Ik maak m’n tweede koffie en denk automatisch terug aan mijn verjaardag.

Die dag kreeg een onverwachte wending en daardoor leef ik nu nog in de wolken.

Een kaartje met rode tulpen op de deurmat met de wens voor een gelukkig en gezond jaar van…

Een prachtige bos bloemen wordt afgeleverd.

Allerlei presentjes van familie en lieve vrienden, zoals lekkere luchtjes o.a. Angel; deze keer niet van Joop, bonbons, geurstengels, vliegtickets, tuingereedschap, wijnglazen, bestek, handdoeken, ovenwanten, een soeppan, koekenpan, diverse spaghetti lepels, keukenmessen, een ochtendjas, kaarsen, rituals cadeautasje, allerlei mini producten en ook nog een schattig setje glaasjes voor waxinelichtjes waar hartjes omheen gedrapeerd zijn en een mini dienblad, ook nog glaasjes met verschillende kleuren vaste kaarsjes erin, ook nog een fles martini en bijna kreeg ik een grote plant van de eigenaar van de plaatselijke kringloopwinkel, maar die was juist verkocht hahaha

Een hele verwennerij en op deze manier is m’n nieuwe levensjaar heel feestelijk begonnen.

Valt het jullie ook op dat er vele kadootjes bijzitten voor m’n uitzet?

Kortom mijn leven begint!

En als jullie je afvragen hoeveel jaar ik ben geworden (sommigen weten dat): 36!

(Geschreven februari 2019)

Ik heb ervaren dat, toen ik laatst met iemand omging, het al snel vertrouwd werd.

Enerzijds beschouw ik dat als compliment, maar anderzijds kan het dan ook lastig worden.

Door het vertrouwde gevoel en de daarbij komende intimiteit, heb ik ondervonden, dat er al snel uitspraken ontstonden als, ik ken jou beter dan jijzelf.

Oei.

Daarmee ben ik het niet eens.

Zo’n uitspraak is ronduit jammer.

Wat maakt nou, dat de ander dat veronderstelt?

Op basis waarvan?

Daarmee ontneem je, mijns inziens, de ander iets wezenlijks.

Tegelijk wordt de ander een soort van ontkend.

Ergens voel ik daar een enorm verlangen onder huizen. Niet bij mij.

Een behoefte om zo dicht in de ander te kruipen, zonder te beseffen dat de ander op zo’n manier bijna van zijn of haar identiteit beroofd wordt.

En dat vind ik nogal kwalijk. Het ging heel geleidelijk.

Ieder is verantwoordelijk voor zichzelf en laten we ervan uitgaan dat een ieder zichzelf het allerbeste kent. Althans dat hoop ik.

Van zo’n houding ben ik geschrokken. En die actie leverde ook een reactie op.

Namelijk die van een glazen bol. Zo helderziend wij beiden werden, want op een bepaalde manier kopieerden wij elkaars gedrag.

Ik dacht dat ik zag wat er aan de hand was.

Achter m’n glazen bol gezeten, keek ik naar de stand van de schitteringen in het glas.

Het licht verraadt een patroon;

De vakjes vul ik in.

Uiteraard, want voor mij is het zo.

Veronderstellen?

Welnee het is zo.

Snap je dat niet?

Het begon op het moment dat de visser aan het hengelen was.

Al snel was ik verstrikt geraakt in de lijn.

En dat was heel prettig, al lijkt het woord ‘verstrikt’ niet heel positief.

Een zekere mysterieuze positieve spanning was er tussen de visser en mij.

Ik was zijn vis.

Het voelde zo comfortabel.

Ik voelde me als een regenboogvis met allemaal prachtig gekleurde schubjes.

Ik maakte kennis met de visser en ik was verrast.

Hij ook trouwens.

Ontzettend verrast.

Vanaf dat moment waren er onzichtbare draadjes tussen ons ontstaan. We zagen elkaar niet vaak, maar toch waren wij verbonden. Afstand maakte ook niet uit.

Evenals de vele onhandige berichten via whatsapp. Of we nou ‘ruzie’ maakten of niet, de verbondenheid bleef.

Hij was helemaal idolaat van mij.

Prachtig toch!

Met Nieuwjaar waren we in Amsterdam. Iets later ergens anders.

Totdat ik ineens iets anders in mijn bol zag…

De visser vist nu in andere vijvers.

Ik hoor of zie hem niet meer.

Tevens is er iets met de verbinding.

Hij is plots op een andere frequentie gegaan, merk ik.

Zonder iets te zeggen.

Ik kan hem niet bereiken.

De energie tussen ons lijkt verdwenen.

Is het glas van mijn bol aan vervanging toe?

Volgens mij niet.

Trouwens, dat glas is niet te koop.

Het voelt niet fijn.

Ik heb heimwee naar toen, naar de plannen die we maakten. Alle dingen die we zouden gaan doen.

Het lijkt wel alsof we toch een relatie hadden.

Een echte verbinding in de onzichtbaarheid.

Het was licht, nu is het donker.

God sta me bij.

Ik laat de visser vrij

(geschreven in oktober 2020)

Na-trekken, voor-trekken, uit-rekken, uit-trekken, af-trekken en op-trekken. 

Waar heb ik het over?

Met dat één-na-laatste woord in de titel bedoel ik uiteraard het tegenovergestelde van op-tellen! 

Dat zult u begrijpen.

Wat een woorden allemaal hè.  Afgeleid van dat ene woord ‘natrekken’. Voor de duidelijkheid en een extra accent heb ik een koppelteken oftewel een verbindingsstreepje  gebruikt. 

Waar ik graag over geïnformeerd wil worden, is ontstaan door een opmerking in een reactie op een ander blog ‘psychisch’. Daarin werd geopperd om bij twijfels, iemand ‘na te trekken’.

Dat is best een goed advies, vind ik, maar nu de vraag:  ‘hoe dan?’

Hebben jullie tips? Wie doet na-trekken of heeft het wel eens gedaan? Ik ben benieuwd. 

Mijn verwarrende ervaring, beschreven in m’n blog, heeft wel de nodige reacties opgeleverd. 

Tja misschien ben ik wel naïef. 

Dat hij mij thuisbracht, vond ik echt iets hebben.  Ook opende hij voor mij het portier van de auto, bij het in- en uitstappen.  Ik hou van die hoffelijkheid.  Dus even dacht ik dat ik het getroffen had. 

The day after was echt een vreemde gewaarwording. Hij was heel serieus in het telefoongesprek. 

Zomaar een ander persoon geworden.  Het is dat ik beter weet, maar anders…

Na het lezen van al jullie bevindingen met jullie goedbedoelde adviezen ben ik niet meer zo enthousiast.  Is zulk gedrag voortgekomen uit ellendige ervaringen?  Een soort overlevingsmechanisme? Wie probeert hij voor de gek te houden?

Mij? Of zichzelf? Of is hij toch acteur?

Polyamorie, polyandrie; deze termen zijn ook genoemd. Ja, er is van alles mogelijk. 

Een relatie met zoveel mannen… Ik betwijfel of ik dat aankan. Hoewel… 

nu al bijna met drie tussen de lakens…  Zo wordt m’n agenda nog voller!

Het is eigenlijk ook best wel een beetje spannend!

Moet ik wel die namen uit elkaar leren houden, want de kans bestaat dat ik ‘Oh Karel’ zeg, terwijl ik op dat moment met Oscar ben  😉

Dat zou toch wat zijn…