Zijn wij ons daarvan wel bewust?
Ik vraag het me af.
Als mens zijn en blijven we druk met onze dagelijkse beslommeringen. Logisch.
Maar daarbij gaan wij soms voorbij aan kwesties die echt onze aandacht behoeven.
Onbewust misschien zijn we soms ietwat blind geworden.
Alles reilt en zeilt, maar is dat echt zo?
Zien wij onze medemens echt?
Kijk eens om je heen.
En onszelf?
Waarom doen we zoals we doen?
Iedereen heeft zijn of haar eigen shit.
Een ander kan en mag niet oordelen daarover. Het gaat vaak om patronen, familiesystemen waar mensen (ook wij zelf), onbewust, in vast zitten.
Ook onvervulde verlangens.
Er is leed.
Dat zie je niet aan de buitenkant.
Het is onzichtbaar.
Onzichtbare wonden.
Wonden die schreeuwen om verzorging. Onze verzorging, onze aandacht.
Soms kunnen we ogenschijnlijk daadwerkelijk niets doen.
Wat wel kan, is met mededogen kijken. Ook om ons heen.
Blijf niet hangen in overtuigingen! Het gaat niet om ‘gelijk’ hebben of krijgen.
Wees vergevingsgezind.
Ook voor jezelf.
Heb lief.
Dat doet goed.
Daar wordt een mens echt beter van.
Actie betekent in veel gevallen reactie.
Ga eens even zitten met jezelf.
Je hoeft nu even niets.
Volg je ademhaling precies zoals die gaat.
Ontspan je. Loop jezelf eens even na.
Hoe voelt je hoofd? Je nek? Je schouders. Laat ze maar lekker hangen.
Misschien merk je al dat je ademhaling langzamer gaat. Mooi.
Gedachten komen en gaan.
Alles is goed.
Is er op dit moment iets dat aandacht nodig heeft?
Voel je het ergens in je lijf?
Hoe voelt het?
Kan je er een woord aan geven?
Wat heeft het nodig?
Leg je hand er maar op.
Blijf zo nog even met jezelf zitten en zorg voor jouw onzichtbare wond(en).
Doe dit regelmatig
Wees lief voor jezelf
🙏🏻
Purple Stories 