Mijn publiek

In de stijlvolle kamers van mijn boerderij wonen diverse vrouwen.

Allen worden gemaakt in mijn atelier de création op momenten dat het stroomt.

Vele verschillende vrouwen, ontstaan uit allerlei couleurs de ma palette.

Rosa is een beetje verlegen terwijl ze beeldschoon in haar prachtige rode jurk met verfijnd decolleté langs de kant van de danszaal rondkijkt op zoek naar precies die ene man met wie ze zich ietwat verheven dromerig kan laten meedeinen op de zwoele klanken van de muziek.

Dansend naar een hemel van lilablauw met uitzicht op een vaag orkest, hoeveel werelden zijn er eigenlijk wel?

Lauren, met haar gedrapeerde sluier, vanonder haar hoed, vangt de bloemen meegenomen door de wind samen met een verdwaalde vlinder. Herfst. Zij zal zich op haar plaats voelen bij Ikea. Ze vraagt ‘koopt u mij’?

Liesbeth oftewel ‘Spanish light’ verleidt, met haar haar als gordijn voor haar ogen. Maar niet iedereen.
Alleen die ene.

Waar ben je in deze overvolle club?
Na een tijd van afwezigheid vraag ik mij af of het hier nog steeds gezellig is.
Praat me bij…

Op de paden van het leven geurt lavendel en vergeet-mij-niet.

Ogen spreken verhalen zonder woorden en vragen

‘wie is zij nou?’

‘qui est-elle en fait?’

‘Et qui est-il?’

Merci

Vanuit alle hoeken kijken ze me aan.
Indringende ogen.
Van links, rechts, van boven en van een beetje schuin opzij.
Ik kan het niet over het hoofd zien.

Dat maakt dat ik nu op een podium sta. Ze zijn mijn publiek. Het is hier muisstil dus ze klappen niet.

Boodschappen.
Voor mij, aan mij.