Afscheid

De afgelopen week nam ik afscheid.

Tevens zag ik een nieuw begin…

Afscheid van iemand die mij inspireert.
Bewust zeg ik ‘inspireert’, omdat dat zo zal blijven.

Onder andere ben ik door haar in contact gekomen met mijn verlangen. Mijn verlangen om te genieten van alles wat er is. Het verlangen om van mijn huis mijn thuis te maken. En het verlangen om een man te ontmoeten, waarmee ik een relatie kan aangaan op basis van liefde.

Liefde om allebei te zijn, zoals we zijn en om elkaar te laten in dat stuk.
Te accepteren en te respecteren. En om écht samen te zijn en nu bedoel ik niet samen te wonen. Dat ontstaat eventueel later.

Maar echt om samen:

Te ondernemen: Allerlei dingen, zoals samen ergens heen, koffie of thee op een terrasje, romantisch dineren, een stadje te bezoeken;

Te delen: Allerlei ervaringen, zowel de dagelijkse, alsook zielenroerselen. Met aandacht luisteren naar elkaar, zonder te oordelen.

Te zijn: Leven en laten leven.
Genieten van de stilte en van elkaars aanwezigheid in alle vormen.

Zoals zij, ben ik.

Het is een manier van in het leven staan, die ik bewonder in haar, omdat ik het herken en die ik verder te ontwikkelen heb.

Helemaal voor mezelf.

Ik creëer een plaats voor haar in m’n huis, zodat zij mij blijft herinneren aan mijn verlangen.

De manier hoe zij taarten bakte, het gezellig maakte en hoe dankbaar zij was met haar leven.
Samen met haar maatje.
Zoveel geluk en ook triestheid.
Zoals het leven is.

Samen door het leven (met jezelf) en samen alles aankunnen.

Wat een geweldige vrouw die ik mocht herkennen in haar en die ik zelf ben.

Een uitnodiging en een boodschap om het leven te leven en vandaag is de eerste dag…